Een hele tijd geleden maakte ik een grote reis door Afrika. Daar leerde ik hoe het is om anders te zijn. Ik ging de toeristische gebieden uit de weg en reisde met het openbaar vervoer, waardoor ik vaak de enige buitenlander was. Ik viel dus nogal op.

Televisiekijkers kennen Brankele Frank sinds afgelopen zaterdagavond als de winnaar van De slimste mens. Ik ken haar al wat langer en het is niet minder dan een wonder dat ze heeft meegedaan aan deze kennisquiz, laat staan dat ze heeft gewonnen.

Men demonstreert wat af de laatste tijd. Ik ben ook een blauwe maandag demonstrant geweest. Of eigenlijk was het een zaterdag, ergens begin jaren 90. Ik zat op de middelbare school in Terneuzen en ik was nogal links, zoals het hoort als je jong bent.

De Raad voor Volksgezondheid & Samenleving (RVS) kwam deze week met een opvallend advies: we moeten meer lummelen met z’n allen. Dat is makkelijker gezegd dan gedaan. Niets is zo moeilijk als niets doen.

De helft van de Nederlanders heeft slaapproblemen. Een alarmerend aantal, want slapeloosheid is een sluipmoordenaar die mensen op de lange termijn uitput. Er zijn allerlei slaapmiddelen op de markt, van wisselende sterkte en met wisselend resultaat. Bij mij ging het pas beter toen ik Sommie in huis nam en met hem in bed belandde.

Om een bepaalde reden ga ik veel om met latina’s, vrouwen van Latijns-Amerikaanse afkomst. Dat is een groep waar je zelden iets over hoort, maar er wonen er heel wat in Zeeland. Zonder hen zou mijn leven niet hetzelfde zijn.

Sinds een tijd leef ik op 80 procent van mijn kunnen. Dat is al heel wat: op het dieptepunt van mijn burn-out in de winter zat ik op 10 procent. Het is nog geen 100 procent en dat hoeft ook niet meer. Ik ben aan het genezen van de ziekte die perfectionisme heet.

Een jaar of vijf geleden werd ik gevraagd een boek over iemand te schrijven. Het ging om een geslaagde zakenman uit Goes die 65 was geworden en van zijn kinderen een biografie cadeau kreeg. Van hem leerde ik een belangrijke les.

Negen maanden geleden, het was de laatste dag van september, stond ik voor de spiegel en barstte ik in tranen uit. Ik kon niet meer stoppen met huilen. Gelukkig was mijn vrouw thuis. We belden mijn werk af en ze legde me in bed.

Ik woon aan de rand van Kloetinge, Emergis is mijn achtertuin. Daar kun je prachtig wandelen met de hond, er is een boomgaard en zelfs een bos. Ik ken ook buurtgenoten die liever niet op het terrein komen, omdat er mensen met psychische problemen zitten.

Ik ging naar de Kuip om Willem van Hanegem te zien en ik had bolussen meegenomen. Dat doe ik graag, bolussen meenemen. Het is attent, ik ken niemand die ze niet lekker vindt en er blijft er altijd wel eentje over voor mezelf.

Leven in Zeeland in de zomer is leven met de toeristen. Daar wen je aan, maar ook weer niet. Ze lopen je soms zo voor de voeten dat je snakt naar september.